نسخه آزمایشی
سخـن روز
آیت الله عاملی: قلب مؤمن بین دو انگشت خدا قرار دارد و خداوند است که در قلب او تصرف می‌کند.

 درسی از آیة الله احمدی میانجی (ره)

صبر بر طاعت

امیر المومنین علی (علیه السلام) در روایتی، صبر را به سه قسم تقسیم کردند. «الصبر ثلاثة الصبر علی المصیبة والصبر علی الطاعة والصبر عن المعصیة ؛ (تحف العقول 206)» .

یک قسم آن، صبر در برابر مصائب است. انسان در دنیا گرفتار می شود و گرفتاری در هر دورانی نسبت به خودش هست و خداوند هم فرموده: « و بشر الصابرین الذین اذا اصابتهم مصیبة قالوا إنا الله  و إنا الیه راجعون»

نوع دیگر، صبر بر طاعت و بندگی است، و آن این است که هر چه خدا فرموده آدم امتثال کند و واجبات را به جا بیاورد. این مطلب را بیان کنیم که گاهی عبادات، هوا و هوس می شود؛ طاعت نمی شود. ظاهرش عبادت است، ولی طبق خواست خدا نیست. خیلی وقتها شیطان انسان ها را با یک عملی، از عمل مهم تر باز می دارد. در زمان جنگ یک عده دلشان خوش بود که دعای کمیل می خوانند، اما جبهه نمی رفتند! در زمان امام حسین (علیه السلام) آن ها که به کربلا نرفتند و در شهر مکه ماندند، مگر چه کار می کردند؟ آن ها که بازی نمی کردند، بلکه طواف خانه خدا را می کردند و حج و عمره به جا می آوردند! شیطان این افراد را با یک عبادت ظاهری، از وظیفه شان باز داشت.

بنابراین، انسان باید دقت کند که: آیا این عمل من در حال حاضر طبق رضایت خداوند است یا خیر؟ آیا خواست خدا را انجام می دهیم یا هر چه دل مان می خواهد؟ گاهی خواست خدا برخلاف آن عبادت است؛ انجام وظیفه شاید سخت تر از انجام عبادتی است که خودمان را بدان مشغول می سازیم؛ لذا اطاعت از حق تعالی، صبر می خواهد که مرتبه اش خیلی بالاست.

خود امام حسین (علیه السلام) بنا بر وظیفه اش به کربلا رفت، ولی دیدید که چه مصیبت ها و گرفتارهایی بر سرش آمد؛ «ولنبلونکم بشیء من الخوف والجوع و نقص  من الاموال و الانفس» . صبر بر طاعت گاهی این طور است که دنباله اش صبر بر مصیبت است، که البته ثوابش هم خیلی بیش تر است.

مرتبه بالاتر صبر، صبر بر معصیت است. انسان برای انجام ندادن گناه صبور باشد.

خدا گاهی صحت و سلامتی می دهد و گاهی سلامتی را می گیرد. گاهی پول و قدرت می دهد و گاهی می گیرد و می خواهد امتحان کند که ما در نعمت و قدرت می توانیم خودمان را حفظ کنیم یا نه.

من یک طلبه ای هستم، آمدم قم  و این اصطلاحات را یاد گرفتم. پس از مدتی به شهر خودمان برگشتم  و در آن جا پیر مردی عالمی هست که کفایه نخوانده.

اگر توانستم خودم را بر او تفوق و برتری ندهم و احترام او را حفظ کنم، نشان می دهد که در مسیر حقیقی علم اندوزی قرار دارم. خدا در حال حاضر به ما علم داده تا «لتنظر کیف نعمل»؛ آیا ما با عدل رفتار می کنیم؟

بعد از نمازها از خدا بخواهیم که خدا ما را به خودمان واگذار نکند و عنایت و هدایتش را آنی از ما قطع ننماید. حتی در خانه و برخورد با خانواده باید طبق خواست خدا باشد، و اگر او کمک نفرماید، کار خیلی سختی است.

والسلام علیکم و رحمة الله و برکاته

منبع : هفته نامه افق حوزه – 19 آبان 1389- شماره 288

صبر بر طاعت

امیر المومنین علی (علیه السلام) در روایتی، صبر را به سه قسم تقسیم کردند. «الصبر ثلاثة الصبر علی المصیبة والصبر علی الطاعة والصبر عن المعصیة ؛ (تحف العقول 206)» .

یک قسم آن، صبر در برابر مصائب است. انسان در دنیا گرفتار می شود و گرفتاری در هر دورانی نسبت به خودش هست و خداوند هم فرموده: « و بشر الصابرین الذین اذا اصابتهم مصیبة قالوا إنا الله  و إنا الیه راجعون»

نوع دیگر، صبر بر طاعت و بندگی است، و آن این است که هر چه خدا فرموده آدم امتثال کند و واجبات را به جا بیاورد. این مطلب را بیان کنیم که گاهی عبادات، هوا و هوس می شود؛ طاعت نمی شود. ظاهرش عبادت است، ولی طبق خواست خدا نیست. خیلی وقتها شیطان انسان ها را با یک عملی، از عمل مهم تر باز می دارد. در زمان جنگ یک عده دلشان خوش بود که دعای کمیل می خوانند، اما جبهه نمی رفتند! در زمان امام حسین (علیه السلام) آن ها که به کربلا نرفتند و در شهر مکه ماندند، مگر چه کار می کردند؟ آن ها که بازی نمی کردند، بلکه طواف خانه خدا را می کردند و حج و عمره به جا می آوردند! شیطان این افراد را با یک عبادت ظاهری، از وظیفه شان باز داشت.

بنابراین، انسان باید دقت کند که: آیا این عمل من در حال حاضر طبق رضایت خداوند است یا خیر؟ آیا خواست خدا را انجام می دهیم یا هر چه دل مان می خواهد؟ گاهی خواست خدا برخلاف آن عبادت است؛ انجام وظیفه شاید سخت تر از انجام عبادتی است که خودمان را بدان مشغول می سازیم؛ لذا اطاعت از حق تعالی، صبر می خواهد که مرتبه اش خیلی بالاست.

خود امام حسین (علیه السلام) بنا بر وظیفه اش به کربلا رفت، ولی دیدید که چه مصیبت ها و گرفتارهایی بر سرش آمد؛ «ولنبلونکم بشیء من الخوف والجوع و نقص  من الاموال و الانفس» . صبر بر طاعت گاهی این طور است که دنباله اش صبر بر مصیبت است، که البته ثوابش هم خیلی بیش تر است.

مرتبه بالاتر صبر، صبر بر معصیت است. انسان برای انجام ندادن گناه صبور باشد.

خدا گاهی صحت و سلامتی می دهد و گاهی سلامتی را می گیرد. گاهی پول و قدرت می دهد و گاهی می گیرد و می خواهد امتحان کند که ما در نعمت و قدرت می توانیم خودمان را حفظ کنیم یا نه.

من یک طلبه ای هستم، آمدم قم  و این اصطلاحات را یاد گرفتم. پس از مدتی به شهر خودمان برگشتم  و در آن جا پیر مردی عالمی هست که کفایه نخوانده.

اگر توانستم خودم را بر او تفوق و برتری ندهم و احترام او را حفظ کنم، نشان می دهد که در مسیر حقیقی علم اندوزی قرار دارم. خدا در حال حاضر به ما علم داده تا «لتنظر کیف نعمل»؛ آیا ما با عدل رفتار می کنیم؟

بعد از نمازها از خدا بخواهیم که خدا ما را به خودمان واگذار نکند و عنایت و هدایتش را آنی از ما قطع ننماید. حتی در خانه و برخورد با خانواده باید طبق خواست خدا باشد، و اگر او کمک نفرماید، کار خیلی سختی است.

والسلام علیکم و رحمة الله و برکاته

منبع : هفته نامه افق حوزه – 19 آبان 1389- شماره 288

مدیر
Date published: 12:00
10 / 10ScaleMaximum stars

نوع دیگر، صبر بر طاعت و بندگی است، و آن این است که هر چه خدا فرموده آدم امتثال کند و واجبات را به جا بیاورد. این مطلب را بیان کنیم که گاهی عبادات، هوا و هوس می شود؛ طاعت نمی شود. ظاهرش عبادت است، ولی طبق خواست خدا نیست. خیلی وقتها شیطان انسان ها را با یک عملی، از عمل مهم تر باز می دارد. در زمان جنگ یک عده دلشان خوش بود که دعای کمیل می خوانند، اما جبهه نمی رفتند! در زمان امام حسین (علیه السلام) آن ها که به کربلا نرفتند و در شهر مکه ماندند، مگر چه کار می کردند؟ آن ها که بازی نمی کردند، بلکه طواف خانه خدا را می کردند و حج و عمره به جا می آوردند! شیطان این افراد را با یک عبادت ظاهری، از وظیفه شان باز داشت.

بنابراین، انسان باید دقت کند که: آیا این عمل من در حال حاضر طبق رضایت خداوند است یا خیر؟ آیا خواست خدا را انجام می دهیم یا هر چه دل مان می خواهد؟ گاهی خواست خدا برخلاف آن عبادت است؛ انجام وظیفه شاید سخت تر از انجام عبادتی است که خودمان را بدان مشغول می سازیم؛ لذا اطاعت از حق تعالی، صبر می خواهد که مرتبه اش خیلی بالاست.

خود امام حسین (علیه السلام) بنا بر وظیفه اش به کربلا رفت، ولی دیدید که چه مصیبت ها و گرفتارهایی بر سرش آمد؛ «ولنبلونکم بشیء من الخوف والجوع و نقص  من الاموال و الانفس» . صبر بر طاعت گاهی این طور است که دنباله اش صبر بر مصیبت است، که البته ثوابش هم خیلی بیش تر است.

مرتبه بالاتر صبر، صبر بر معصیت است. انسان برای انجام ندادن گناه صبور باشد.

خدا گاهی صحت و سلامتی می دهد و گاهی سلامتی را می گیرد. گاهی پول و قدرت می دهد و گاهی می گیرد و می خواهد امتحان کند که ما در نعمت و قدرت می توانیم خودمان را حفظ کنیم یا نه.

من یک طلبه ای هستم، آمدم قم  و این اصطلاحات را یاد گرفتم. پس از مدتی به شهر خودمان برگشتم  و در آن جا پیر مردی عالمی هست که کفایه نخوانده.

اگر توانستم خودم را بر او تفوق و برتری ندهم و احترام او را حفظ کنم، نشان می دهد که در مسیر حقیقی علم اندوزی قرار دارم. خدا در حال حاضر به ما علم داده تا «لتنظر کیف نعمل»؛ آیا ما با عدل رفتار می کنیم؟

بعد از نمازها از خدا بخواهیم که خدا ما را به خودمان واگذار نکند و عنایت و هدایتش را آنی از ما قطع ننماید. حتی در خانه و برخورد با خانواده باید طبق خواست خدا باشد، و اگر او کمک نفرماید، کار خیلی سختی است.

والسلام علیکم و رحمة الله و برکاته

منبع : هفته نامه افق حوزه – 19 آبان 1389- شماره 288

Starts: 2011/05/08
Ends: Duration:
P.O. Box:
Ardabil,
Iran
صبر بر طاعت

امیر المومنین علی (علیه السلام) در روایتی، صبر را به سه قسم تقسیم کردند. «الصبر ثلاثة الصبر علی المصیبة والصبر علی الطاعة والصبر عن المعصیة ؛ (تحف العقول 206)» .

یک قسم آن، صبر در برابر مصائب است. انسان در دنیا گرفتار می شود و گرفتاری در هر دورانی نسبت به خودش هست و خداوند هم فرموده: « و بشر الصابرین الذین اذا اصابتهم مصیبة قالوا إنا الله  و إنا الیه راجعون»

" />


پایگاه اطلاع رسانی موسسه فرهنگی و پژوهشی دارالارشاد مرکز حفظ و نشر آثار حضرت آیت الله سید حسن عاملی

SiteMap